Okienkowanie niweluje przeciek widma transformaty poprzez ograniczenie amplitudy listków bocznych funkcji sinc sin(x)/x. Robi się to przez wymuszenie na wartości wejściowego ciągu, również na początku, jak również na końcu zakresu próbkowania, aby bez problemu dążył do jednej wspólnej liczby. Istnieje kilka różnych kształtów okien, które posiadają swoje spersonalizowane plusy i minusy. Wybór określonego okienka zależy od zastosowań, niemniej jednak niezależnie od tego, które okienko będzie wyselekcjonowane, zawsze zmniejsza się przeciek występujący w wartościach wyjściowych DFT, w porównaniu z przeciekiem przy użyciu okienka prostokątnego. Okna Bartletta, Hamminga i Hanninga posiadają dużo większe tłumienie listków bocznych, niemniej jednak szerokość ich listków zasadniczych jest jednak większa, niż dla okna prostokątnego. Im szerszy listek zasadniczy, tym mniejsza jest rozdzielczość DFT. Maksymalne wyciszenie w paśmie nieprzepustowym ma okno Blackmana-Harrisa, ale ma prócz tego jedną z największych szerokości listka głównego. Ogólnie można dojrzeć, że im większe tłumienie listków pobocznych, tym szerszy staje się listek zasadniczy. Dobór okna stanowi kompromis między szerokością listka pobocznego, wyciszeniem w paśmie zaporowym i szybkością wygłuszenia listków pobocznych wraz ze wzrostem częstotliwości. Okno Kaisera ma regulowany – dobroć, dająca możliwość w pewnym sensie uzyskać pożądany kompromis.